# Wat kan er nog wel

Er is contact!!

Geschreven door Amiad Ilsar

Vandaag in het verzorgingshuis ben ik op zoek naar deelnemers voor bewegingactiviteit.

Ik loop de woonkamer binnen. Ik zie mevrouw ze zit met haar rug naar mij toe. Mevrouw zit in een rolstoel, zoals zoveel bewoners. Als je in een rolstoel zit dan ben je onder de radar. De radar die automatisch ingesteld is op ooghoogte. Als ik een ruimte inkom en bereidheid voor een activiteit probeer te vinden dan scan ik de omgeving vanuit een staande positie zoek ik oogcontact. Een seconde van een opgeheven hoofd of een gedraaid hoofd. Ogen, onze ogen die elkaar vinden. Het licht in de ogen en de gelaatsuitdrukkingen geven een aanwijzing van hoe iemands gesteldheid is en of ik aan degene kan vragen of hij of zij zin heeft aan een activiteit mee te doen. Het is van levensbelang denk ik om er bewust van te zijn dat oogcontact een geweldig belangrijk middel is om met elkaar in gesprek te gaan. Al dan niet verbaal.  

De vrouw die ik op haar rug kijk gekleed in een bruine blouse met bladermotief en het gevlochten staartje. Ik kijk mevrouw niet alleen nu op haar rug. Ik kijk bijna altijd mevrouw op haar rug als ik de kamer binnenkom. In deze kamer hebben alle bewoners vaste plaatsen. Mevrouw zit altijd met de rug naar de deur en zo is het spontane oogcontact in een eerste ontmoeting met mevrouw niet mogelijk. Mevrouw wendt haar hoofd ook niet en ze blijft voor zich uit kijken, zegt geen woord. Ik herinner mij alleen de momenten dat ze iets niet wou en bah zei. 

Twee belangrijke variabelen. Te weten oogcontact en verbaal contact zijn afwezig en dat lijdt ertoe dat ik haar heel weinig uitnodig om naar een activiteit in de binnentuin te komen. Vandaag ben ik net als de afgelopen weken juist extra alert naar haar toe en probeer ik oogcontact te krijgen. Ik loop naar haar toe en zak door mijn knieën. Ik zoek haar ogen op. Ze dient zich te draaien omdat ik mij aan de rechterkant van de rolstoel bevind. Ze doet het. Het antwoord op mijn vraag of ze naar beneden wil komen is ja.  

Eenmaal beneden aangekomen vind ik een plek onder de lege vlaggenmast. De halve kring is groot. Ik tel drieëntwintig bewoners en buiten mij nog twee begeleiders. Mijn collega begint met de warming up. We bewegen schouders, handen, benen en hoofd op verschillende liedjes. Mijn collega zit in het midden van de halve kring en ik loop van bewoner naar bewoner en maak tegelijkertijd golfbewegingen met de armen. Aangekomen bij mevrouw met de bruine blouse heb ik van een aantal meter al oogcontact. Simpelweg omdat ze voor mij zit. De situatie is heel anders dan een benadering vanaf de rug. Warme grijsblauwe kijken mij stralend aan. Er is enthousiasme, vrolijkheid en motivatie. De handen bewegen naar voren en naar achteren. Niet precies zoals een golf er is ook geen ademhaling gerelateerd aan de beweging. Geen inademen de handen intrekken en uitademen met de handen uitstrekken. Maar het is niet belangrijk. Er is beweging er is contact. Er is plezier. Er zijn een aantal minuten van levenskwaliteit. De vlag kan worden gehesen. 

DEEL DIT VERHAAL
Facebook
LinkedIn
E-mail
WhatsApp

Lees meer

Dit is de lange weergave van Het Momentum campinggevoel, waarin een aantal bewoners ...

Hierbij presenteren we het eerste recept uit het smaakvolle kookboekje ‘Recepten om nooit ...

Blijf ons volgen!

Schrijf je in en ontvang onze mooie verhalen, nieuws en activiteiten automatisch per e-mail.

Hoofdmenu

Contact

Bel zelf

Bestuurslid Het Momentum Sylvia Eickholt

Akert 64 – 5664 RJ Geldrop

Word gebeld omdat ...

Volg ons

Schrijf je in en ontvang onze mooie verhalen, nieuws en activiteiten automatisch per e-mail.

Deze website maakt gebruik van “cookies” (tekstbestandjes die op jouw computer worden geplaatst) om de website te laten functioneren, de website te helpen analyseren om onze dienstverlening te verbeteren of voor marketing doeleinden.

Privacybeleid