# Wat kan er nog wel

Van hart naar hart

© Amiad Ilsar, Medewerker welzijn, Cordaan, Zorgcentrum Beth Shalom

Ze liggen in twee stapeltjes op de tafel. De nieuwe programmaboekjes van de activiteiten van de volgende maand. Precies op tijd. Vandaag kunnen we ze aan onze cliënten op de verschillende etages van het verzorgingshuis uitdelen. Ik neem de lift tot de derde etage met een stapeltje programmaboekjes en loop een woonkamer in. In de lege kamer zit mevrouw bij een lege tafel. Ze staart voor zich uit. Mevrouw reageert door oogcontact te maken als ze mij ziet. Ze weet mijn naam niet meer. Een tijd geleden sprak ze mijn naam nog uit als ammoniak. Mevrouw heeft een zwak voor mij, ze is blij mij te zien. Vraagt om een kusje. Wat moet ik doen? Kan en mag ik mijn buurvrouw een nieuwjaar kus geven en deze mevrouw niet? Ik wend mijn wang tot haar en ik krijg een kleine kus. 

 Er is een twinkeling in haar grijze ogen. Ik zit inmiddels naast haar en twijfel. Ik heb een stapeltje activiteitenboekjes. Heeft het zin er mevrouw een te geven? Mevrouw leest de laatste tijd niet meer. Mijn naambordje op mijn trui kan mevrouw al lang niet meer lezen. Daarom kan ik besluiten snel door te lopen. Een andere woonkamer opzoeken. Ik kan niets geven. Geen prikkels. Toch geef ik haar een programmaboekje. Juist omdat er in deze kamer, op de tafel voor mevrouw weinig prikkels zijn.

Ik kijk en observeer. Wat gaat mevrouw doen met de aan haar aangereikte prikkel? Ze pakt het boekje- de paar aan elkaar geniete A4 bladen- en lijkt in eerste instantie er niets mee te doen. De connectie tussen de cognitie en de handen lijkt onderbroken. De blauwe letter die onder andere het woord activiteitenboekje vormen blijven onopgemerkt. Lezen gaat niet meer. Maar kijken naar de foto op de eerste pagina gaat nog wel. De blauwgrijze ogen kijken naar bomen met rijp.

Als ik kijk naar het boekje in de handen van mevrouw zie ik In het midden tussen de witte takken een hart. Het symboliseert ons contact. Van hart naar hart. Het hart beïnvloedt het hoofd en omgekeerd en zo kijk ik geduldig wat mevrouw doet. Ze bladert door het boekje en valt zo nu en dan stil bij verschillende foto’s. Het lijkt erop of mevrouw leest maar op de vraag wat ze leest krijg ik geen antwoord. Dat wil trouwens niet zeggen dat ze niet leest, maar kan betekenen dat ze de vraag niet begrijpt. Het feit dat ze enkele minuten aandachtig het boekje bekijkt en me even later de vraag stelt wat dat is doelende op de foto van twee kaarsen – in twee kandelaars voor de sjabbat – is pure winst. 

Het zijn kostbare minuten die cognitieve activiteit betekenen in een landschap waar alles afsterft. De prikkel is belangrijk. Die paar minuten komen tot stand omdat ik even de tijd heb, even de lege wereld instapte en mevrouw het boekje in haar handen gaf. Deze combinatie. 

De foto van de twee kandelaars die ze niet onderscheidt, blijft haar onduidelijk ook na uitleg. 

Als ik de volgende dag weer de huiskamer binnen kom maar nu bemenst wordt door meerdere bewoners kijkt mevrouw naar mij en noemt ze mijn naam, zoals gegeven door mijn ouders. Amiad 

DEEL DIT VERHAAL
Facebook
LinkedIn
E-mail
WhatsApp

Lees meer

Toen Monique, een van onze vrijwilligers, na maanden coronacrisis eindelijk weer ‘haar’ mevrouw ...

Zingeving en sociale benadering Deze activiteiten dragen bij aan zingeving en aan sociale ...

Blijf ons volgen!

Schrijf je in en ontvang onze mooie verhalen, nieuws en activiteiten automatisch per e-mail.

Hoofdmenu

Contact

Bel zelf

Bestuurslid Het Momentum Sylvia Eickholt

Akert 64 – 5664 RJ Geldrop

Word gebeld omdat ...

Volg ons

Schrijf je in en ontvang onze mooie verhalen, nieuws en activiteiten automatisch per e-mail.

Deze website maakt gebruik van “cookies” (tekstbestandjes die op jouw computer worden geplaatst) om de website te laten functioneren, de website te helpen analyseren om onze dienstverlening te verbeteren of voor marketing doeleinden.

Privacybeleid