Het is alweer een paar jaar geleden dat het beleid met de codedeur strenger was dan nu. Niemand van de bewoners mocht van de afdeling af zonder dit te hebben gemeld en begeleiding was verplicht.
Maar mevrouw stond bij de codedeur in het verpleeghuis. En nu? Ik wilde er graag uit maar er bestond een reëel risico dat mevrouw zou meelopen naar buiten. En dat was niet de bedoeling…
Mevrouw zag mijn verwarring en glimlachte geruststellend. “Ben je de code vergeten? ik weet die ook niet helaas!” Ik knikte begripvol. Logisch dat mevrouw die niet kende als bewoonster. Ik werd echter compleet verrast door het vervolg van haar antwoord: “Ik kan die code heel goed onthouden hoor, maar ik vergeet steeds dat ik het tegen niemand mag zeggen. Daarom zei ik dat ze de code maar niet tegen mij moeten zeggen!”
Mevrouw moest er zelf ook hartelijk om lachen. Zoals om zoveel dingen. En dat is mooi, want humor maakt weer veel goed…
(De gebruikte foto is een stockfoto ter illustratie)
