Marloes keek haar moeder aan. Linda? Dat kan toch helemaal niet. Linda zit op Bali, om een half jaar uit te waaien en op te laden. Ze moet moeite doen om niet smalend te lachen. Opladen, waarvan? Van dat uurtje per twee weken dat ze bij haar moeder is? Van haar kunstenaarsleven, van dat beetje schilderen zo nu en dan? Nee, dan zij. Elke dag, urenlang. Naast haar gezin en werk als ondernemer. Maar goed, dat is een ander verhaal…
Ze kijkt naar haar moeder en ziet haar genieten. Zo blij met dit denkbeeldige bezoek. Moet zij dan dit doorbreken en zeggen dat het niet zo is? Dat het niet kan. Dat het nooit zo is. Op maandag al helemaal niet, want dan moet Linda altijd bijkomen van haar weekend. Maar haar moeder straalt. Om niks.
Maar hoe fijn is het eigenlijk dat haar moeder eindelijk weer eens straalt. Ook al is het dan om niks. Marloes besluit wijselijk haar moeder in die waan te laten. Een positieve waan. Laat dat dan een keer een positief bijeffect zijn van die nare ziekte.
#Meebewegen
#Omdaternogzoveelwelkan
De gebruikte foto is ter illustratie (Bron Chat gtp).
