# Wat kan er nog wel

Waterijsjes in de winter

Geschreven door Amiad Ilsar, medewerker welzijn Cordaan Zorgcentrum Beth Shalom, Amsterdam

Het is dinsdagochtend ik ben in de auto onderweg naar werk. In een ultieme poging de kerstliedjes van sky radio te ontlopen hoor ik op de radio Marieke en Mattie praten over waterijsjes eten in de winter. Een aantal uren later sta ik midden in het verlaten restaurant van het verpleeghuis. Hier komen elke dag veertig tot vijftig bewoners hun lunch nuttigen. Op dit moment rond elf uur in de ochtend zit er nog niemand aan de gedekte tafels.

Om mij heen staan een zestal basisschoolkinderen van groep 4 en 5, vertaald in leeftijd zijn het zeven en achtjarigen. Deze kinderen horen bij een groep van 23 kinderen die ons deze ochtend vanuit Zaandam bezoeken. Het doel hierbij is dat de kinderen woorden – die betrekking hebben tot de zorg – te leren. Ze zien, horen en voelen woorden als voorziening, ehbo, hulpmiddel en gemeenschappelijke ruimte. Het zijn kinderen waarvan velen een heel nauw en beperkt beeld van de wereld en/of een taalachterstand of zwakte hebben. Om even over tienen kwamen ze binnen en om twaalf uur gaan ze weer met de bus richting school. 

Het is waardevol als huis om aan dit project mee te doen. De deuren naar de buitenwereld te openen en de kinderen welkom te heten. Het geeft bewoners en medewerkers kracht. Kracht omdat het goed doet kennis over te dragen aan een jonge generatie. Uit te leggen wat en waarom hier van alles doen met en voor de bewoners. Tijdens de rondleiding, wordt de binnentuin door een ouder vergeleken met center parcs en vertellen de kinderen dat ze graag hier zouden willen wonen en nu we hier in het restaurant staan ook graag zouden eten.  Het is fijn om al die positiviteit te horen. 

Ik vraag aan de kinderen waarom hier de gasten een vaste plek hebben. Een zestal ogen kijken mij wat wazig aan. Ze hebben geen idee. Het blijft stil. Ik leg hun uit dat er zonder vaste plaatsen waarschijnlijk chaos zou ontstaan als iedereen op zoek zou gaan naar een plek. Iedereen zou door elkaar gaan lopen en misschien ruzie maken om een zitplaats. Eigenlijk weet ik niet zeker of dat op school zou gebeuren en misschien vergis ik me, wat de stilte bij de kinderen zou kunnen verklaren. 

Om de stilte in de groep te doorbreken neem ik ze nog een aantal meters verder mee naar de grote keuken. Ik druk op de rode knop en de deur zwaait open. Ik leg hun uit dat ze twee keukens zien. Allemaal voortkomend uit het zinnetje in de bijbel dat je het bokje niet mag koken in de melk van zijn moeder. 

De indruk vanuit onze standplaats achter de deuropening in de keuken is enorm voor de kinderen. Verschillende paren ogen kijken naar de mannen en vrouw gekleed in witte blouses en zwarte broeken. Er wordt een vraag gesteld wie de baas is. 

“Dit is de baas”, kan ik zeggen als de man met zijn leesbril in zijn hand het kantoor uit komt lopen. Als ik hem vertel dat de kinderen vertelden dat ze hier wel zouden willen eten, kijkt hij even nadenkend in het rond. “Willen jullie een ijsje, misschien?” Vraagt hij. Even later verlaten de kinderen likkend aan een raket waterijsje de keuken.  

DEEL DIT VERHAAL
Facebook
LinkedIn
E-mail
WhatsApp

Lees meer

Willem Brouwer, 31 jaar en enthousiast Momentum vrijwilliger naast zijn werk als journalist, ...

Vandaag in het verzorgingshuis ben ik op zoek naar deelnemers voor bewegingactiviteit. Ik ...

Blijf ons volgen!

Schrijf je in en ontvang onze mooie verhalen, nieuws en activiteiten automatisch per e-mail.

Hoofdmenu

Contact

Bel zelf

Bestuurslid Het Momentum Sylvia Eickholt

Akert 64 – 5664 RJ Geldrop

Word gebeld omdat ...

Volg ons

Schrijf je in en ontvang onze mooie verhalen, nieuws en activiteiten automatisch per e-mail.

Deze website maakt gebruik van “cookies” (tekstbestandjes die op jouw computer worden geplaatst) om de website te laten functioneren, de website te helpen analyseren om onze dienstverlening te verbeteren of voor marketing doeleinden.

Privacybeleid