Ik las mijn moeder vaak voor. De krant, een tijdschrift of een reclamefoldertje. Het maakte niet uit, want het ging na verloop van tijd allang niet meer over de inhoud. Maar over het gevoel dat het voorlezen bij haar opriep. Het voorlezen deed mijn moeder denken aan haar jeugd, waar ze zich zo veilig had gevoeld. Het bracht haar rust en een voldaan gevoel. En mij ook, om haar zo te zien.

Terwijl het begrijpend vermogen langzaam verdwijnt door dementie, neemt het gevoel alleen maar toe. Een gevoel dat begint met het moment dat goed voelt, maar dat daarna nog lang kan voortduren. Gevoel en emoties blijven tot het laatst toe en zijn daardoor de beste mogelijkheid tot verbondenheid. Ook al is het enkel nog maar de sfeer of illusie van een activiteit die iemand vroeger graag deed of die aan vroeger doet herinneren.

Weet jij ook wat jouw dierbare met dementie doet denken aan zijn of haar jeugd en gelukkig maakt?

#Omdaternogzoveelwelkan