“Doei, fijn weekend! Ik ben naar huis!” Ze heeft haar jas aangetrokken, neemt haar tas van tafel en loopt lachend weg. Met een klap valt de deur achter haar dicht. En dan breekt het rumoer los. “Ik wil naar huis!” “Ik wil mee naar huis!” “Mijn kinderen wachten op me!” “Ik moet naar mijn moeder!”
Veel mensen in de gezamenlijke huiskamer zijn zich nog zeer bewust van het ’thuis’ woord, dat enthousiast werd geroepen door de bezoekster. Naar huis? Dat wil iedereen wel. Waarom zij wel en wij niet? Het kost de zorgmedewerkers heel wat moeite om de bewoners weer af te leiden en te kalmeren.
Vaak realiseren we ons niet wat het woord ’thuis’ teweeg kan brengen. Probeer dit woord dan ook te omzeilen en doe niet midden in de huiskamer je jas aan. Sleutels op tafel helpen ook niet. Nee, vaak ben je dan nog verder van huis…
Wat je wel kunt doen? Snel, zonder treuzelen, afscheid nemen en buiten het zicht je jas aandoen. In plaats van melden dat je naar huis gaat iets zeggen wat de bewoner herkent als een activiteit, waarvan je altijd weer snel terugkomt. Zoals boodschappen doen.
Ik had heel veel moeite om dit tegen mijn moeder te zeggen, omdat het een leugentje om bestwil was. Toen ik echter zag hoe rustig ze bleef onder dit afscheid kostte het mij daarna geen moeite meer. Omdat het rust bracht voor mijn moeder. En voor mij. Zodat we steeds makkelijker afscheid konden nemen, zonder dat mijn moeder mee wilde.
#Omdaternogzoveelwelkan
Foto AI ter illustratie
