Sylvia Eickholt

monumentje

Naam groep

En dan ineens is het daar …

Voorovergebogen
in zichzelf gekeerd
Friemelende handen
een loszittende knoop.

Gemurmel
Gezucht
Onrust
Dag in, dag uit.

Gebogen over de rollator
sloffend door de gang
Hetzelfde rondje
Dag in, dag uit.

Proberen
Een praatje maken
Een vriendelijk woord
Zoeken naar contact
Dag in, dag uit.

En dan ineens
is het daar
in de vorm van
een opgeheven hoofd
en een knipoog
Zo snel
Zo onverwacht
dat ik twijfel
of dat wel echt zo was…

Een paar dagen later
kijkt mevrouw me aan
Praat met me
zachtjes en voorzichtig
en voor het eerst
klinkt haar lach
Nog zo onbekend
maar zo welkom…

Elke dag blijft spannend
of contact weer mogelijk is
Maar als het moment er dan is
Zijn er geen woorden voor
die kunnen beschrijven
hoe intens en mooi dat voelt.

Dus

deel dit